Alirıza Aslan: Bir Köy Var Çok Uzakta

Bir Köy Var Çok Uzakta Alirıza Aslan

Sevmiş sevdalanmış çoğu Su içmiş gözelerinden Aç yatmış tok kalkmış sevgiyle parlamış gözleri Munzur dağı ağıt aşk olmuş Yamalı elbisesi ele vermiş fakirliğini Çoğu zaman Yıkılmış evler çoğu virane Yok, olmuş daracık yollarda On'ca inciten yıllar Paylaşılmaz olunca kalıcı olmuş Acılarda sancılar Şimdi Yamalı elbise yok Umut taşımıyor o parlak gözler Tok yatan aç kalkıyor sevgiye Sevgi mutluluğa vurgun suspus Her acı kalmış bir sevda yüreklerde Otuz sekizde kar vurmuş Uçurmuş bacaları Almış üstünden damı fırtına Günlerce süren yolculuk Titrek yürekler ürpermiş tren vagonlarına Her biri başka bir kentte açmış gözlerini Uzun süren esaret yılları Otuz sekize çiğ düşmüş Uçurmuş başı kepten Birer üçer beşer onar toplanmışlar Son kez güvenmek istemiş Gülmüş zoraki bir ihtiyar Yol alınca katar Elleri bağlı Sus pus tarumar bütün umutlar sürüklenmiş kilometrelerce Yolları bitmiş zini gediğinde bir çukurda Ateş demiş bekçi başı Mavzer seslerine karışmış avazları Kanları savrulmuş toprağa Bedenleri güneşte kavrulmuş Mezarsız kalmış onlarca insan Yok, olan onca can Hâlâ orda kemikleri sızılar Her yazda hep ayazda Bir köy var çok uzakta O köy uzak değil ona uzak olanlar çok uzakta