Bir Köy Var Çok Uzakta — Alirıza Aslan

Bir köy var çok uzakta - Alirıza Aslan
 
Sevmiş sevdalanmış çoğu
Su içmiş gözelerinden
Aç yatmış tok kalkmış sevgiyle parlamış gözleri
Munzur dağı ağıt aşk olmuş
Yamalı elbisesi ele vermiş fakirliğini
Çoğu zaman
 
Yıkılmış evler çoğu virane
Yok, olmuş daracık yollarda
 On'ca inciten yıllar
Paylaşılmaz olunca kalıcı olmuş
 Acılarda sancılar
 
Şimdi
Yamalı elbise yok
Umut taşımıyor o parlak gözler
Tok yatan aç kalkıyor sevgiye
 
Sevgi mutluluğa vurgun suspus
Her acı kalmış bir sevda yüreklerde
 
Otuz sekizde kar vurmuş
Uçurmuş bacaları
Almış üstünden damı fırtına
Günlerce süren yolculuk
Titrek yürekler ürpermiş tren vagonlarına
Her biri başka bir kentte açmış gözlerini
Uzun süren esaret yılları
 
Otuz sekize çiğ düşmüş
Uçurmuş başı kepten
Birer üçer beşer onar toplanmışlar
Son kez güvenmek istemiş
Gülmüş zoraki bir ihtiyar
Yol alınca katar
Elleri bağlı
 
 Sus pus tarumar bütün umutlar
sürüklenmiş
kilometrelerce
Yolları bitmiş zini gediğinde
bir çukurda
Ateş demiş bekçi başı 
Mavzer seslerine karışmış avazları
Kanları savrulmuş toprağa 
Bedenleri güneşte kavrulmuş  
Mezarsız kalmış onlarca insan  
 
Yok, olan on'ca can
Hala orda kemikleri sızılar
Her yazda hep ayazda
 
Bir köy var çok uzakta
O köy uzak değil
ona uzak olanlar çok uzakta

Alirıza Aslan